Terus Martabatkan Syariah Pada 2017

2016 bakal ditinggalkan dan beranjak memasuki 2017. Masa berlalu sangat pantas, sama ada berjaya mengisinya dengan baik atau sebaliknya, ia tetap meninggalkan kita. Mustahil masa yang berlalu akan dapat dikembalikan. Kita hanya dapat merenung kembali apa yang berlaku sebagai sejarah. Sejarah mengajar kita lebih bertamadun, sekali gus bersedia menghadapi segala kemungkinan mendatang.

Terdapat banyak perkara berlaku sepanjang 2016 yang memberi kesan kepada masyarakat. Dari aspek perundangan, seperti tahun–tahun sebelumnya, 2016 menyaksikan beberapa perkara melibatkan perbincangan hebat kedudukan bidang kuasa Mahkamah Sivil dan Syariah.

Peruntukan Perlembagaan Persekutuan terutama melibatkan perkara 121 (1A) masih hangat diperbahas. Ia disulami dengan Perbahasan Rang Undang-Undang (RUU)Persendirian Akta 355 dibentang oleh Presiden Pas, Datuk Seri Abdul Hadi Awang bagi meningkatkan bidang kuasa jenayah Mahkamah Syariah. Beberapa kes yang berlaku menyentuh isu ini sehingga membawa kepada perbincangan sama ada Malaysia negara Islam atau sebaliknya. Semua ini turut mewarnai tahun 2016.

Landskap politik yang berbeza dengan tahun-tahun sebelumnya turut mewarnai dan memberi kesan kepada perundangan negara. Kemunculan beberapa parti politik baharu dan kemelut politik yang masih belum selesai menyebabkan rakyat meneliti setiap isu daripada lensa politik.

TERUS DIPERSOAL
Sebagaimana sebelum ini, peruntukan undang-undang yang memberi kelebihan kepada agama Islam dan orang Melayu masih dipersoal walaupun ia jelas termaktub dalam Perlembagaan Persekutuan. Dokumen tolak ansur antara kaum sering dilupakan apabila sesuatu kaum menuntut bagi pihak kaumnya.

Digambarkan seolah-olah kaum minoriti ditindas walaupun hakikatnya mereka mendapat banyak kelebihan berbanding kaum minoriti negara lain.

Isu melibatkan Seksyen 51 Akta Membaharui Undang-Undang (Perkahwinan dan Perceraian) 1976 masih menjadi tajuk penting dalam perbahasan semasa. Ia memperuntuk bahawa di mana satu pihak kepada sesuatu perkahwinan itu telah memeluk Islam, pihak satu lagi yang tidak memeluk Islam boleh memfailkan petisyen perceraian dengan syarat ia tidak boleh difailkan dalam tempoh tiga bulan dari tarikh pihak itu memeluk Islam.

Apabila membubarkan perkahwinan tersebut, mahkamah boleh membuat perintah kepada isteri atau suami tersebut untuk kepentingan anak-anak kepada perkahwinan itu, jika ada, atau meletakkan syarat-syarat apabila membubarkan perkahwinan itu. Mahkamah yang dimaksudkan di sini adalah Mahkamah Sivil.

Seksyen 51 ini hanya memberi hak kepada pihak yang tidak memeluk Islam itu memfailkan petisyen pembubaran perkahwinannya di mahkamah. Manakala pihak yang memeluk Islam tidak langsung mempunyai hak untuk membubarkannya. Sekiranya pihak yang tidak memeluk Islam itu enggan memfailkan petisyen atas 
alasan-alasan tertentu maka tiada sebarang remedi dan jalan keluar bagi pihak yang memeluk Islam.

Namun yang mengejutkan, pihak kerajaan dilaporkan mahu mengekalkan agama anak jika seorang pasangan memeluk Islam tanpa persetujuan kedua-dua pihak. Ia jelas bertentangan dengan Perkara 11(4) Perlembagaan Persekutuan dan kes-kes yang diputuskan sebelum ini.

NAFIKAN KEWUJUDAN MAHKAMAH SYARIAH

Persoalan murtad pula telah dituntaskan berkaitan bidang kuasa Mahkamah Syariah. Namun masih terdapat segelintir yang enggan menerima hakikat kewujudan Mahkamah Syariah dan bidang kuasanya. Malah sesetengah golongan cuba mengaburi bidang kuasa mahkamah ini dengan mencampurkan bidang-bidang lain yang bukan terletak bawah bidang kuasa mahkamah berkenaan.

Pernikahan bawah umur juga dijadikan polemik pada tahun ini walaupun Islam membenarkan seorang yang telah mencapai umur baligh bernikah. Perspektif daripada lensa dan norma hidup Barat yang menghadkan pernikahan setelah mencapai umur 18 tahun dipegang erat oleh sesetengah golongan walaupun agama membenarkannya.

CAMBAH KEBENCIAN
Ketuanan, hak istimewa orang Melayu dan pribumi Sabah serta Sarawak juga tidak terlepas menjadi perbahasan utama sesetengah pihak. Begitu juga kedudukan raja-raja Melayu juga adakala dicabar. Politik pula sering kali mendapat tempat teratas semasa perbualan harian masyarakat Malaysia khususnya orang Melayu. Benih-benih kebencian antara orang Melayu yang berbeza fahaman politik juga terzahir dalam kalangan sesetengah orang Melayu.

Kemunculan Kumpulan G25 yang dikatakan kumpulan Melayu berwibawa pada penghujung tahun 2014 dan sepanjang 2015 diteruskan pada 2016. Hujahan mereka yang berpaksikan kepada hak asasi manusia daripada lensa konvensyen antarabangsa perlu ditangani dengan penuh hikmah. Perlu diperbanyak dialog dengan kumpulan ini dan golongan berfikiran seperti mereka.

Kita wajar menoleh ke belakang melihat kesilapan 
yang telah berlaku dan mencari jalan serta membuat perancangan demi kebaikan tahun mendatang.

Berpindah ke tahun baharu sebenarnya membawa tanggungjawab lebih besar. Kita ingin melihat negara berjaya mencapai status negara maju dengan nilai-nilai murni yang dipertahan. Semoga 2017 membuka lembaran lebih baik dan membawa kebaikan untuk semua khususnya perundangan Islam.

Terlalu banyak perkara yang menanti kita pada 2017 nanti. Sekiranya kita masih tidak mengadakan anjakan paradigma sudah pasti 2017 juga akan meninggalkan kita tanpa sebarang pencapaian yang boleh dibanggakan.

Ke mana hala tuju kita di 2017 nanti? Semoga ia menjadi tanda aras kejayaan umat Islam.

Oleh : Datuk Zainul Rijal Abu Bakar

Memartabatkan Perundangan Syariah di Malaysia

KEDAULATAN mahkamah syariah diiktiraf oleh Perlembagaan Persekutuan sebagaimana termaktub dalam Butiran 1, Senarai Negeri, Jadual Kesembilan.

Secara terperinci prinsip utama bidang kuasa mahkamah syariah yang termaktub dalam butiran berkenaan adalah seperti berikut: Pertama, hanya terhad kepada orang Islam. Oleh itu, bukan Muslim tidak perlu bimbang dengan agenda politik yang cuba menakut-nakutkan mereka.

Kedua, terhad kepada perkara yang terkandung dalam Butiran 1 dan tidak termasuk perkara-perkara lain dalam senarai Persekutuan dan senarai negeri.

Butiran 1 menetapkan bidang kuasa mahkamah syariah hanya kepada perkara berkaitan kekeluargaan, zakat, hibah, amanah, pewarisan, wakaf, masjid, surau dan sebagainya.

Manakala dalam hal kesalahan jenayah syariah pula bidang kuasanya terbatas kepada: “...offences by persons professing the religion of Islam against precepts of that religion, except in regard to matters included in the Federal List.”

Justeru, Perlembagaan Persekutuan sendiri yang menghalang mahkamah syariah membicarakan atau menghukum kesalahan yang terkandung dalam Kanun Keseksaan serta undang-undang lain di bawah senarai Persekutuan.

Oleh itu, kesalahan seperti mencuri, merogol, rasuah, pecah amanah, merompak dan ragut tidak termasuk di bawah bidang kuasa mahkamah syariah.

Ketiga, tertakluk kepada had hukuman maksimum yang ditentukan Akta Mahkamah Syariah (Bidang Kuasa Jenayah) 1965 iaitu penjara tiga tahun, denda RM5,000 dan enam sebatan.

Hukuman maksimum itu telah berkuat kuasa selama 32 tahun sejak 1984, sedangkan kebanyakan hukuman lain di mahkamah sivil di bawah Kanun Keseksaan dalam kesalahan jenayah, telah ditingkatkan berulang kali.

Justeru, langkah Presiden Pas, Datuk Seri Abdul Hadi Awang membawa usul persendirian Rang Undang-Undang Mahkamah Syariah (Bidang Kuasa Jenayah) (Pindaan) 2016 atau Rang Undang-Undang 355 (RUU 355) di Dewan Rakyat pada 24 November lalu tidak boleh disifatkan sebagai unconstitutional (tidak mengikut Perlembagaan).

Kesimpulannya, langkah meminda akta sedia ada akan memberikan autonomi lebih luas kepada negeri untuk membendung gejala maksiat dan salah laku syariah.

Jika pindaan RUU 355 diluluskan Parlimen, perkara itu tidak akan meningkatkan kadar hukuman secara automatik sebaliknya Dewan Undangan Negeri (DUN) perlu meluluskan tahap hukuman bagi setiap kesalahan dalam enakmen-enakmen syariah yang sedang berkuat kuasa di negeri itu terlebih dahulu.

Peluang untuk berbahas mengenai kadar hukuman yang munasabah masih terbuka di peringkat DUN. Selain daripada kesalahan dalam enakmen jenayah syariah, perkara lain yang berkaitan kekeluargaan seperti kahwin lari, poligami tanpa kebenaran, tidak bayar nafkah, melarikan anak dara daripada jagaan dan sebagainya masih tidak berubah.

RUU 355 ini tidak memperuntukkan sebarang undang-undang hudud. Pilihan untuk menaikkan hukuman kepada kadar yang lebih tinggi adalah terpulang kepada negeri-negeri untuk memastikan keberkesanan penguatkuasaan undang-undang.

Pindaan itu adalah bertujuan meningkatkan hukuman bagi memperkasakan mahkamah syariah untuk mengawal moral umat Islam yang sekarang berhadapan dengan gejala sosial amat serius.

Jika hukuman terhadap kesalahan persetubuhan luar tabii dengan haiwan dalam Seksyen 377, Kanun Keseksaan boleh dikenakan hukuman penjara sehingga 20 tahun dan denda atau sebatan maka hukuman mahkamah syariah untuk kesalahan terhadap manusia adalah terlalu ringan.

Adakah kita ingin biarkan undang-undang sedia ada melindungi kehormatan binatang lebih daripada kehormatan manusia? Haruskah hukuman menyetubuhi haiwan lebih tinggi dan menggerunkan berbanding meliwat manusia?

Berkenaan dengan isu kesamarataan seperti yang disebutkan dalam Perkara 8, Perlembagaan Persekutuan. Perkara itu hanya merujuk kepada kategori sama. Islam dan bukan Islam bukan kategori yang sama.

Pindaan itu telah dicadangkan oleh Jabatan Kemajuan Islam Malaysia (Jakim) sejak hampir 10 tahun lalu. Namun, kerana kekangan birokrasi menjadi faktor kelambatan, maka lebih mudah dibentangkan secara persendirian.

Oleh : Datuk Prof. Mahamad Naser Disa

Babi Bukan Untuk Dieksport

SAYA menyokong rancangan kerajaan negeri Melaka, Selangor dan Pulau Pinang untuk menyeragamkan ladang-ladang ternakan babi dengan harapan pencemaran bunyi, bau dan air sungai daripada ladang babi yang dibina secara haram dapat diatasi.

Kaedah ternakan seragam untuk ladang-ladang babi amat penting bukan sahaja atas faktor kebersihan malahan risiko kesihatan memandangkan haiwan tersebut memang mudah menyebarkan penyakit kepada manusia.

Fisiologi babi bukan sahaja mudah menyebarkan virus seperti selesema (Influenza), Nipah dan Japanese Encephalitis (JE) malah bakteria punca Antraks, Leptospirosis (kencing tikus), Tetanus, Tuberkulosis (batuk kering) di samping beberapa jenis parasit kepada manusia.

Sebaran penyakit boleh berlaku melalui sentuhan, pencemaran sumber air, memakan daging kurang masak mahupun gigitan nyamuk atau kelawar.

Dari sudut sosial pula, sudah sampai masanya wujud ketetapan tegas melarang membuka ladang babi secara kecil-kecilan mahupun komersial berhampiran kawasan perumahan atau perkampungan khususnya penempatan yang majoritinya orang Islam.

Oleh itu, saya harap khabar angin kononnya projek ladang babi di Pulau Pinang dan Selangor akan dibina berhampiran penempatan orang Islam tidak benar kerana langkah itu berbahaya dan pasti akan menjadi satu isu besar kelak.

Syarat jarak penempatan manusia dengan ladang ternakan mana-mana haiwan seperti ayam, itik, kambing, lembu dan lain-lain memang dikawal sejak dari dahulu tetapi dilihat terdapat kelemahan atau mungkin wujud kelonggaran terhadap penternak babi.

Sama ada untuk menjaga sentimen perkauman mahupun kelemahan pihak berwajib, perkara ini tidak boleh berterusan bagi mengelakkan tragedi penularan penyakit berpunca daripada babi beberapa tahun lalu daripada berulang.

Selain itu, pihak berkuasa juga perlu menetapkan ternakan babi hanya untuk memenuhi keperluan dan permintaan masyarakat bukan Islam di dalam negara dan bukannya untuk dieksport.

Saya sangat tidak bersetuju dengan rancangan sesetengah pihak mahu membuka ladang babi besar-besaran untuk tujuan eksport ke luar negara.

Secara mudahnya, tidak manis bagi sebuah negara Islam mengeksport benda dilarang agama tersebut seperti daging babi dan arak seperti mana janggal bagi negara beragama Hindu mengeksport daging lembu.

Tidak menjadi halangan untuk masyarakat bukan Islam mendapatkan bekalan daging babi sebanyak mana yang mereka mahu tetapi tidak sepatutnya penternak dibiar mengaut untung mengeksport hasil ternakan mereka sedangkan masalah pencemaran dan risiko kesihatan ditanggung rakyat negara ini.

Pandangan ini bukan berkaitan sentimen kaum atau agama tetapi ternakan babi adalah isu sosial dan alam sekitar yang menjejaskan seluruh negara tanpa mengira fahaman dan keturunan.

Penternak boleh menambah saiz ladang mereka sebesar mana sekalipun asalkan hanya untuk memenuhi permintaan dalam negara dan bukannya dihantar ke negara jiran mahupun ke China, Hong Kong, Taiwan mahupun negara-negara Barat.

Ternakan kambing dan lembu di negara ini masih tidak mampu memenuhi permintaan pengguna tempatan sehingga terpaksa diimport dari negara luar, tidak masuk akal ternakan babi tempatan pula dimajukan sehingga menjadi ‘eksport daging utama’ Malaysia.

Orang yang untung dalam projek tersebut hanya penternak, pengeksport dan orang tengah, bukannya negara mahupun rakyat yang terpaksa berdepan dengan pencemaran bunyi, bau dan sumber air.

Lebih malang bila masyarakat bukan Islam di sesetengah kawasan di Malaysia masih sukar mendapatkan bekalan daging babi tetapi penternak, termasuk yang membuka ladang haram sibuk mahu mengeksport hasil ladang mereka kerana mendapat harga lebih lumayan.

Saya harap golongan cerdik pandai dalam pentadbiran negara memandang isu ini secara menyeluruh supaya apa jua perusahaan dimanfaatkan untuk keperluan rakyat dahulu dan bukannya untuk menambah kekayaan individu tertentu sahaja.

Oleh : Daniel Lee Abdullah